26 december 2015

August en het schaap

M'n ouders gaan naar het kerstspel van m'n neefje in Puttershoek, ik ga met vriend August naar de prachtige Oosters Bekade Gorzen bij Numansdorp. August loopt los en gaat braaf achter z'n balletje aan. De hond van het stel dat de enorme spruiten op de akker rechts bewondert vindt hij niet boeiend.

Ineens spot hij de schapen op de dijk links aan de andere kant van de steile sloot. Na een korte twijfel vergeet hij z'n bal en springt de sloot over. Rennende schapen op de dijk, met ertussen een niet luisterende August. Ik ren erachter aan en pas als hij een schaap de sloot in heeft gejaagd luistert hij. Ik zet 'm vast aan het hek langs de akker en moedig het schaap aan om op de kant te klimmen. Wat het niet doet.

Een verdronken schaap op m'n geweten op Eerste Kerstdag notabene, ik dacht het niet. Schoenen uit, sokken uit, broek uit, door de brandnetels de sloot in. Maar het schaap is inmiddels drijfnat en loodzwaar, en ik krijg er geen beweging in. En verder dan m'n bovenbenen het water in lijkt me ook niet zo'n strak plan. De mensen van de spruiten staan te kijken, maar de man peinst er niet over om me te komen helpen.

Dan verschijnt er een lange man die ik, inmiddels enigszins wanhopig, vraag om me te helpen. Hij vraagt waarom de spruitenman dat niet doet. Geen idee, zeg ik. Hij springt met zijn lange benen over de sloot en pakt het schaap vanaf de steile kant vast, ik geef haar ook nog een flinke zet vanuit het water en goddank blijkt ze niet zo levenloos als ik dacht en klimt ze met een flink tempo de kant op.

Ik klim ook het water uit en laat een traantje van de schrik. De man met de lange benen legt z'n hand op m'n schouder en zegt dat ik het goed gedaan heb. Een stukje verderop waar de sloot smaller is, steken we 'm over en klimmen we terug naar het pad. De man vindt het toch een wat ongemakkelijke situatie geloof ik, en neemt afscheid.

August heeft ons de hele tijd vanaf het pad piepend gadegeslagen. Ik droog mezelf af met m'n t-shirt en ga stinkend van de sloot m'n kleren weer in. Zonder de Oosters Bekade Gorzen gezien te hebben loop ik met August kort aan de lijn terug naar de auto. Hij is nu fan van schapen, want ik kan 'm er maar net van weerhouden een stukje verder over een hek te springen en achter de volgende kudde aan te gaan.

Terug in Puttershoek is m'n vader vooral trots op hoe goed August toch kan springen. En ik, ik ben dankbaar voor de man met de lange benen met wie ik het schaap redde. De talloze brandnetel-brandjes op m'n huid heb ik er graag voor over.... :)

Precies een jaar geleden bereikte ik de Oosters Bekade Gorzen wel, kijk hier voor het verslag 'Hoeksche Waard, o Hoeksche Waard.' 

Geen opmerkingen: